Mensen zijn
niet circulair.

De zon breekt door, de markt trekt aan en de mondhoeken staan weer omhoog.
Je voelt het aan alles: de lente-energie giert door het land. Voor velen van ons
is dit het signaal om het gaspedaal weer diep in te trappen. Maar met welk
team sta jij aan de startstreep? Met een club die flexibel en veerkrachtig is, of
met mensen die de winter op pure wilskracht hebben overleefd en nu al op het
tandvlees lopen?

Als we het over duurzaamheid hebben, praten we vaak over subsidies, zonne-
panelen en circulaire processen alsof dát de heilige graal is. Maar zouden we niet de prioriteit moeten leggen op de werkvloer? Grondstoffen kun je hergebruiken, maar een opgebrande werknemer niet.

Het is net als mijn ijsbadtrainingen. Na de kou shock moet je eerst even
ontdooien. Eerst je rust pakken. Je moet je ademhaling onder controle krijgen en
je bloedsomloop de tijd geven zodat de energie weer kan stromen. Wie die fase
van rust overslaat en direct gas geeft, verkrampt. In het bedrijfsleven noemen we
die verkramping simpelweg: verzuim.

Hoe heb jij het gedaan? Was er tijd voor een winterslaap, een reset, een adem-
pauze? Of heb je jouw mensen de afgelopen winter op karakter door de kou getrokken, zoals ik dat in het verleden ook heb gedaan. Een blinde jacht naar meer, terwijl de rek er bij de medewerkers uit was. Dat was geen ondernemerschap, maar roofbouw. Met als resultaat groei in verzuim in plaats van winst. 

Duurzaamheid gaat niet over de levensduur van zonnepanelen of circulariteit van grondstoffen, maar over de houdbaarheidsdatum van je team. Is jouw cul-
tuur warm genoeg om af en toe een stap terug te doen om talent vervolgens weer te laten bloeien? 

Mensen zijn niet circulair. Een opgebrand team is de duurste investering die eris. Adem in. Ontdooi je team. En ga dan pas vol gas.